Hikâye

Harlow State Forest, Kessler County'de, kuzeybatının dağlarında. Douglas köknarları ve çamlar öyle sık ki sis gidecek yer bulamıyor. Ekimde hava erken kararıyor. Burada telefon çekmez.

Bir şeyi önce aletler fark ediyor, insanlar sonra. Pusulalar dört-altı derece sapıyor. Eski telsizler durup dururken cızırdıyor. Üstünden uçan pilotlar buna bir ad bile takmış: Harlow Hum.

1890'larda Harlow bir kereste kasabasıydı: bir kereste fabrikası, bir kilise, bir okul, üç yüz kadar insan. Kereste işçileri ahşaptan küçük bir şapel yapıp adını St. Brendan's koydu. Sonra, doksan dört kışında, kayıtlar birden kesiliyor. Gidenler de bu konuda hiç konuşmadı.

Geriye hikâyeler kaldı: ormanda insana adıyla seslenen bir şeyin hikâyeleri. Bir de ilçeye yazılmış bir mektup; yazan kişi, kasabaya “terk edilmiş” denmesini kabul etmiyor.

13 Ekim 1983 gecesi Ridgeway Air'in 7 sefer sayılı uçağı Harlow üzerindeydi: on dokuz koltuklu, çift motorlu bir uçak, on yedi yolcu ve iki pilot. Telsizden alçalıp dört bin fitte kalması söylendi. Pilot dediğini yaptı. Uçak Ridge Nine'a düştü. Kurtulan olmadı.

Yıllar sonra bir podcast, bilgi edinme başvurusuyla kule kayıtlarını çıkardı. Kayıtlara göre kule böyle bir talimat hiç vermemişti. Hiç. Ama pilot duymuştu, hem de apaçık. Tanıdığı bir sesten.

Enkaza altı kişilik bir kurtarma ekibi gitti. Üç gün sonra içlerinden biri ormandan çıktı. Diğer beşi hiç bulunamadı. Geri dönen de ne olduğunu hiç anlatmadı. En azından doğru dürüst.

Pike Lookout'un tepesinde biri, pencere çerçevesine bıçakla harfler kazımış: W.P. 10/83. Buranın yaşlılarının bu işe kendi açıklaması var. Orman senin sesini öğrenirmiş, derler. Sonra da onu kullanırmış.

Ekim 2014'te Nora Vance yirmi, kardeşi Lily on dört yaşındaydı. Lantern Meadow'da kamp yapmak için arabayla Harlow'a gittiler. Yolda Lily, Nora'nın telefonunu kaptı, geri vermedi ve aynı şarkıyı dokuz kez açtı.

Kessler'in çıkışındaki bir benzinlikte şapkasını evde unuttuğunu fark edince dünyanın sonu gelmiş gibi ağladı. Nora kasanın yanındaki standdan ona kırmızı bir bere aldı. Dört doksan dokuz. Lily yol boyunca onu bir saniye bile çıkarmadı. Yanına bir de Polaroid makinesi almıştı.

Patikada adımlarını sesli saydı. Dört yüz on iki, dört yüz on üç. Radyoda duyduğu bir şarkıyı söyledi; kötü, hem de bile bile. Nora sus dedi ona. Geyikleri korkutacaksın, dedi.

Ertesi sabah Nora ormandan tek başına çıktı. Lily hiç bulunamadı. Nora on iki yıldır buraya adımını atmadı. Arada geçen o saatlerde ne oldu?

Theo Marsh, Ridgeway Seven kazası üzerine bir belgesel çekiyordu. Otuz dört yaşında, karizmatik ve takıntılıydı; hikâye uğruna her şeyi yapacak türden bir yönetmen. Sonra Vance vakasını buldu ve ikisini birbirine bağladı. Filmin adını Dead Air koydu.

Nora'dan röportaj istedi. Nora hayır dedi. Theo aramayı bırakmadı. Nora da sesli mesajları silmeyi.

Ormana üç kişiyle girdi. Kamerada Priya Shah, yirmi dokuz: şüpheci, her şeyi kaydeder. Seste Owen Brandt, otuz bir: sessiz, titiz, kayıt cihazı hiç kapanmaz. Yapım asistanı Kayla Moore, yirmi iki: genç, korkmuş, tek istediği eve dönmek. Astımı var.

20 Ekim'de Harlow'a girdiler. Son bağlantıları 23'ünde, Lantern Meadow civarından geldi. En son yayınları ise bağlantı bile sayılmazdı: kırk saniyelik bir hiçlik. Cızırtı. Mikrofona çarpan rüzgâr. Uzakta birinin ayak sesleri.

Üç gündür haber yok. 26 Ekim akşamı bir arama kurtarma ekibi, Miller's Gap patikasının başındaki çakıllı otoparkta toplanıyor. İki pikap, bir kurtarma römorku, katlanır masada bir harita. Rota belli: önce Ranger Station 4; ekip çatı altında bir yerde uyuduysa orada uyumuştur. Sonra telsiz için Pike Lookout. Sonra çayır.

Mara Okafor, otuz beş, sağlıkçı: dikkatli, ekibin vicdanı, Nora'nın eski dostu ve yardımcısı. Jonah Pike, kırk sekiz, iz sürücü: eski asker, az konuşur, bu ormanı herkesten iyi bilir; plastik poşete sarılı bir defter taşır ve biri bakınca defteri gözden saklar. Eli Park, yirmi üç, telsizde: ilk büyük araması, çantası kendinden ağır. Ada Reyes, kırk, köpek eğitmeni. Ve Juno: ormanı tanımadan önce Montana'da çığ altından on bir kişiyi kazıp çıkarmış bir Alman çoban köpeği.

Başlarında Nora Vance, otuz iki. Lily'den sonra arama kurtarma eğitimi aldı. Buraya gelen yolun her virajını biliyor. On iki yıldır o yola bir kez olsun çıkmaya yüreği el vermedi.

Bu işe neden evet dediğini biliyor: ondan ısrarla röportaj isteyen adam, bulmaya geldiği dört kişiden biri. Kamyonetlerin yanında Mara soruyor: Bu işe gerçekten hazır mı?

Ranger Station 4, 2009'dan beri boş. Bu hafta biri kalmış. Dört uyku tulumu, cezvede çamura dönmüş kahve, masada kırmızı ışığı hâlâ yanıp sönen Priya'nın kamerası. Dışarıda, çamurda dört kişinin izi içeri giriyor, üçünün izi çıkıyor. Bir beşinci iz daha var: ağaçların arasından geliyor, verandada bitiyor. Çıplak ayak.

Owen'ın kayıt cihazı orada ama kaset yuvası boş. Sesçiler ekipmanlarını öylece bırakıp gitmez. Kulübenin bir köşesinde, defterinden koparılmış bir sayfa duruyor.

Pike Lookout, Harlow'un en yüksek noktası; telsizin gerçekten ulaşabildiği tek yer. Eli rölesini kurup kayıp ekibe sesleniyor. Karşılık veren bir kız. On dört yaşında. Tam Nora'nın hatırladığı gibi.

Cevap vermek isteyeceksin. İçindeki her şey cevap ver diyecek.